هرکس می خواست او را پیدا کند، می رفت ته خاکریز.
جبهه که آمد، گفتند بچه است؛ امدادگر بشود.
هرکس می افتاد، داد می زد «امدادگر...! امدادگر...».
اگر هم خودش نمی توانست، دیگرانی که اطرافش بودند داد می زدند:
«امدادگر...! امدادگر...».
خمپاره منفجر شد؛ او که افتاد،
دیگران نمی دانستند چه کسی را صدا بزنند.
وقتی خودش ترکش خورد گفت:یازهرا
به خدایت نگو که چقدر مشکلاتت بزرگ است به مشکلاتت بگو که چقدر خدایت بزرگ است
خبر سقوط اسلامآباد غرب در تهران مردان شورای عالی دفاع را سردرگم کرده بود. آنان هنوز گمان می کردند با ارتش عراق طرفند و لذا آغاز این حمله با دانستههای آنان از توانایی ارتش عراق نمیخواند. همان شب تیمسار شهید صیاد شیرازی، مرد روزهای سرنوشت ساز عازم منطقه شد.
متن زیر قسمتی از خاطرات این امیر سرافراز سپاه اسلام در مورد عملیات مرصاد است:
«شبانه خودم را با یک فروند هواپیمای فالکون به کرمانشاه رساندم و صحنه پیشروی دشمن را از نزدیک مشاهده کردم و متوجه اوضاع شدم.
چنان
جو پریشانی و اضطراب در مردم ایجاد شده بود که سراسیمه از خانه بیرون آمده
بودند. از طرفی جاده کرمانشاه به بیستون از خوردوهایی که در انتظار جابه
جایی بودند، مملو بود و ترافیک سنگینی ایجاد شده بود.
بر این اساس با یک فروند هلی کوپتر از فرودگاه به سمت یکی از قرارگاههای تاکتیکی سپاه پاسداران مستقر در طاق بستان حرکت کردیم.
نیمه
شب چهارم تیر ماه بود و تا ساعت یک ونیم نتوانستیم ماهیت دشمن را به دست
آوریم که چه کسی است که همین طور در حال پیشروی است. ساعت 5 به پایگاه
رفتم. همه را آماده و مهیا برای توجیه دیدم. پس از توجیه خلبانان تاکید
کردم وضعیت خیلی اضطراری است. چارهای نداریم هلیکوپترهای کبری باید آماده
باشند. یک تیم آتش آماده شد ابتدا خودم با یک هلی کوپتر 214 برای شناسایی
دقیق و هماهنگی به سمت مواضع حرکت کردم و به این ترتیب اولین عملیات را
علیه نیروهای مهاجم و منافق آغاز کردیم.
صبح روزپنج مرداد عملیات
با رمز یا علی (ع) آغاز شد. در تنگه چهارزبر چنان جهنمی برای یاران صدام
برپا شد که زمانی برای پشیمانی نمانده بود.
جاده به زودی انباشته از ادوات سوخته شد.
همزمان
با عملیات هوانیروز علاوه بر گروههای مردمی، تعدادی از لشکرهای سپاه نیز
که از جنوب به غرب آمده بودند، وارد عملیات شدند. راه از هر سو به روی
بازماندگان کاروان بسته شده بود و آنان به سختی میتوانستند به عقب
برگردند. بعضی از آنها به روستاها پناه بردند و بعضی هایشان با خوردن قرص
سیانور به زندگی خود خاتمه داده بودند.
عملیات که تمام شد در جاده
کرمانشاه - اسلام آباد غرب هزاران کشته از آنان به جا مانده بود. اجساد
پسران و دخترانی که با ملت خود بسیار ناجوانمردانه رفتارکرده بودند. کسانی
که روز تنهایی میهن به یاری اردوی خصم شتافته بودند.
حالا من از
این عملیات نتیجه می گیرم که چقدر خداوند متعال ما را و رزمندگان اسلام و
انقلاب را دوست دارد که در هرزمان طوری مقدر می کند که بسیاری از مشکلات ما
باید با حالت سرافرازانه حل شود.
خداوند می فرماید: بجنگید تا آن
کفار که من می خواهم به دست شما عذابشان بدهم و به ما قول و وعده می دهد تا
آنها را خوار کند و به شما پیروزی وعده می دهد و قلبهای شما را شفا بخشد.
کدام قلب ها؟ قلبهایی که قبل از این عملیات گرفته و غم زده بود.
رزمندگان
اسلام قلب و دلشان با امامشان برای همیشه گره خورده بود. امام اشارهای
دارند که پذیرش قطعنامه مثل نوشیدن زهر بود برای رزمندگان اسلام که سالها
فداکاری کرده بودند. در حالی که هشت سال تلاش شده بود بعد از آن ما دلمان
می خواست به صورتی دیگر نبرد تمام می شد. دلمان گرفته بود. اما خداوند با
این پیروزی بزرگ و با این کشتار دسته جمعی بدترین و خبیث ترین دشمنانمان به
دست ما ، موجب رضایت خاطر رزمندگان اسلام شد و پایان نبرد هشت ساله دفاع
مقدس با این عملیات درخشان مرصاد انجام گرفت.»
هرچتر بازی که قرار است از هواپیما هلی برن شود
هر تفنگداری که قرار است از ناوها پیاده شود
هرکماندویی که قرار است با نفربر وارد شود
یادش باشد که قبلا تابوتش را سفارش داده باشد
شامات(سوریه)خط قرمز انقلاب اسلامی است
همانجایی که میتواند معراج ما و گورستان شما باشد.مقدمه
اَلسَّلامُ عَلَیک یا ابا عَبُدِالله وَعَلی الاَرواحِ التَی حَلَت بِفِنائکَ
عَلَیکَ مِنی سَلامُ اللهِ اَبَدًا مابَقیتُ وَ بقِیَّ اللَیلُ وَ النَهارُ
وَ لا جَعَلَهُ اللهُ آخِرَ العَهدُ مِنّی لِزیارَتِکُم
اَلسّلامُ عَلَی الحُسَینِ وَعَلَی عَلیِ بنِ اَلحُسَینِ وَعَلی اَولادِ اَلحُسَینِ وَعَلی اَصحابِ اَلحُسَینِ
حــواسمــون هست یــا نــه؟ اگــه شــهید نشیم بایــد بمیریــم.....
هم قد گلوله توپ بود !
گفتم: چه جـوری آمـدی اینـجا ؟!
گفت: با التـماس !
- چه جـوری گلوله را بلـند می کنی میـاری ؟
- با التـماس !
به شوخـی گفتم: میدونـی آدم چجوری شهید میـشه ؟
لبخـندی زد و گفت : با التمــاس !
.....تکه های بدنش رو که جمــع می کــردم
فهـمـیدم خیلــی الـتـماس کـرده !!
جسمم رو به خـــاک،
روحـــــــــــــم رو به خـــدا
و راهم رو به شمـــا میسپارم...والسلام
کتاب سلام بر ابراهیم ص188
خاطرات اطرافیان شهید ابراهیم هادی
خمس - مصطفی هرندی
از
علمائی که ابراهیم به او ارادت خاصی داشت مرحوم حاج آقا هرندی بود. این
عالم بزرگوار غیر از ساعات نماز مشغول شغل پارچه فروشی بود.اواخر تابستان
61 بود. به همراه ابراهیم خدمت حاج آقا رفتیم. مقداری پارچه به اندازه دو
دست پیراهن گرفت.هفته بعد موقع نماز دیدم که ابراهیم آمده مسجد. رفت پیش
حاج آقا. من هم رفتم ببینم چی شده. ابراهیم مشغول حساب سال بود. خمس اموالش
را حساب می کرد! خنده ام گرفت. او برای خودش چیزی نگه نمی داشت. هرچه داشت
خرج دیگران می کرد. پس می خواهد خمس چه چیزی را حساب کند! حاج آقا حساب
سال را انجام داد. گفت 400 تومان خمس شما می شود. بعد ادامه داد: من با
اجازه هایی که از آقایان مراجع دارم و با شناختی که از شما دارم آن را می
بخشم. اما ابراهیم اصرار داشت که این واجب دینی را پرداخت کند. بالاخره خمس
را پرداخت.
کار ابراهیم مرا به یاد حدیثی از امام صادق (ع) انداخت که
می فرماید: کسی که حق خداوند (مانند خمس) را نپردازد دو برابر آن را در راه
باطل صرف خواهد کرد. (آثار الصادقین ج5 ص466) / بعد از نماز با ابراهیم به
مغازه حاج آقا رفتیم. به حاجی گفت: دوتا پارچه پراهنی مثل دفعه قبل می
خواهم.حاجی با تعجب نگاهی کرد و گفت: پسرم تو تازه از من پارچه گرفتی.
اینها پارچه دولتیه. ما اجازه نداریم بیش از اندازه به کسی پارچه
بدهیم.ابراهیم چیزی نگفت. ولی من قضیه را می دانستم. گفتم حاج آقا، آقا
ابراهیم پارچه های قبلی را انفاق کرده! بعضی از بچه های زورخانه هستند که
لباس آستین کوتاه می پوشند یا وضع مالیشان خوب نیست. ابراهیم برای همین
پیراهن را به آنها می بخشد!حاجی در حالی که با تعجب به حرف های من گوش می
کرد. نگاه عمیقی به صورت ابراهیم انداخت و گفت:
این دفعه برای خودت پارچه را می بُرم. حق نداری به کسی ببخشی. هرکسی که خواست بفرستش اینجا.
عکس اول را در آورد: این پسر اولم محسن است.
عکس دوم را گذاشت روی عکس محسن: این پسر دومم محمد است، دوسال با محسن تفاوت سنی داشت.
عکس
سوم را آورد و گذاشت روی عکس محمد؛ رفت بگوید این پسر سومم.. سرش را بالا
آورد، دید شانه های امام(ره) دارد می لرزد..امام(ره) گریه اش گرفته بود..
فوری عکسها را جمع کرد زیر چادرش و خیلی جدی گفت:
چهارتا پسرم رو دادم که اشکتو نبینم…
پدرموشکی ایران
وسردار تهرانی مقدم، بزرگ مرد ایران زمین، پدر موشکی ایران ...
او
که بود که ناشناخته به شهادت رسید!! تهرانی مقدم به آلمان* می رود، و از
آنها در خواست میکند یک نمونه ازموشک های نقطه ای خود را در اختیار ایران
بگذارند بدون راهنما آنها با تکبر به مقدم میگویند محال است همچین کاری را
انجام دهند!! احمدی مقدم بزرگ مرد روزهای سخت بر غرور ایرانیش بر میخورد و
به آنها می گوید ما خودمان میسازیم،سردان حاظر در آنجا پوز خندی تمسخر آمیز
به مقدم میزنند و می گویند ایران هرگز نمیتواند این کار را انجام ده.این
مرد بزرگ با خدا با قلبی شکته به کشور باز میگردد و دست زن و فرزند را
میگرد و به حرم ضامن قلبها می رود در آنجااز امام غریب طلب کمک میکند و
همان جا لطفی به او میشود و طرح موشک نقطه ای در ذهن سردار شکل میگرد و به
تهران بازمیگردد و در کمال تعجب همگان موشکی را که آلمان ها طی 25 سال
ساخته اند سردار طی 5 سال میسازدو ایران عزیزما را به جمع دارندگانش اضافه
میکند.
سردار عزیز ایران آسوده باش،جوانان ایران راهت را ادامه خواهند دادو برای سر فرازی این مرزوبوم از جان مایه میگذارند...
روحش شاد و یاد خاطراتش گرامی باد
هنوز عملیات درست و حسابی شروع نشده بود که که کار گره خورد. گردان ما زمینگیر شد و حال و هوای بچه هاُ حال وهوای دیگری .تا حالا این طور وضعی برام سابقه نداشت . نمی دانم چه شان شده بود که حرف شنوی نداشتند همان بچه هایی که می گفتی برو توی آتش با جان و دل می رفتند!به چهره بعضی ها دقیق نگاه می کردم . جور خاصی شده بودند . نه می شد بگویی ضعف دارند نه می شد بگویی ترسیدند ُ هیچ حدسی نمی شد بزنی.هرچه براشان صحبت کردم فایده ای نداشت. اصلا انگار چسبیده بودند به زمین و نمی خواستند جدا شوند. هر کار کردم راضی شان کنم راه بیفتند نشد.اگر ما توی گود نمی رفتیم احتمال شکست محور های دیگر هم زیاد بود آن هم با کلی شهید . پاک در مانده شدم . نا امیدی در تمام وجودم ریشه دوانده بود . با خودم گفتم ُ چه کار کنم؟سرم را بلند کردم روبه آسمان و توی دلم نالیدم که : خدایا خودت کمک کن . از بچه ها فاصله گرفتم؟اسم حضرت صدیقه طاهره (س) را از ته دل صدا زدم و متوسل شدم به وجود شریفش. زمزمه کردم : خانمُ خودتون کمک کنین منو راهنمایی کنین تا بتونم این بچه ها رو حرکت بدم ُ وضع ما رو خودتون بهتر می دونین.چند لحظه ای راز و نیاز کردم و آمدم پیش نیروها . یقین داشتم حضرت تنهام نمی گذارند اصلا منتظر عنایت بودم ُ توی آن تاریکی شب و توی آن بیچارگی محض یکدفعه فکری به ذهنم الهام شد . رو کردم به بچه ها . محکم و قاطع گفتم: دیگه به شما احتیاجی ندارم ! هیچ کدومتون رو نمی خوام ُ فقط یک آرپی جی زن از بین شما بلند شه با من بیاد دیگه هیچی نمی خوام.زل زدم به شان . لحضه شماری می کردم یکی بلند شود. یکی بلند شد یکی از بچه های آرپی جی زن . بلند گفت : من میام.پشت بندش یکی دیگر ایستاد . تا به خودم آمدم همه ی گردان بلند شده بودند. سریع راه افتادم بقیه هم پشت سرم.پیروزی مان توی آن عملیات چشم همه را خیره کرد . اگر با همان وضع قبل می خواستیم برویم کارمان این جور گل نمی کرد . عنایت ام ابیها (س) باز هم به دادمان رسید بود.
به نام خدا
به کجا رسیدید؟ (معجزه ای از شهدای طلائیه برای دانشجویان دختر در راهیان نور ) چند سال قبل اتوبوسی از دانشجویان دختر یکی از دانشگاههای بزرگ کشور آمده بودند جنوب. چشمتان روز بد نبیند... آنقدر سانتال مانتال و عجیب و غریب بودند که هیچ کدام از راویان، تحمل نیم ساعت نشستن در آن اتوبوس را نداشتند. وضع ظاهرشان فوقالعاده خراب بود. آرایش آنچنانی، مانتوی تنگ و روسری هم که دیگر روسری نبود، شال گردن شده بود. اخلاقشان را هم که نپرس... حتی اجازه یک کلمه حرف زدن به راوی را نمیدادند، فقط میخندیدند و مسخره میکردند و آوازهای آنچنانی بود که... از هر دری خواستم وارد شوم، نشد که نشد؛ یعنی نگذاشتند که بشود... دیدم فایدهای ندارد! گوش این جماعت اناث، بدهکار خاطره و روایت نیست که نیست! باید از راه دیگری وارد میشدم... ناگهان فکری به ذهنم رسید... اما... سخت بود و فقط از شهدا برمیآمد... سپردم به خودشان و شروع کردم. گفتم: بیایید با هم شرط ببندیم! خندیدند و گفتند: اِاِاِ ... حاج آقا و شرط!!! شما هم آره حاج آقا؟؟؟ گفتم: آره!!! گفتند: حالا چه شرطی؟ گفتم: من شما را به یکی از مناطق جنگی میبرم و معجزهای نشانتان میدهم، اگر به معجزه بودنش اطمینان پیدا کردید، قول بدهید راهتان را تغییر دهید و به دستورات اسلام عمل کنید. گفتند: اگر نتوانستی معجزه کنی، چه؟ گفتم: هرچه شما بگویید. گفتند: با همین چفیهای که به گردنت انداختهای، میایی وسط اتوبوس و شروع میکنی به رقصیدن!!! اول انگار دچار برقگرفتگی شده باشم، شوکه شدم، اما چند لحظه بعد یاد اعتقادم به شهدا افتادم و دوباره کار را به آنها سپردم و قبول کردم. دوباره همهشون زدند زیر خنده که چه شود!!! حاج آقا با چفیه بیاد وسط این همه دختر و... در طول مسیر هم از جلفبازیهای این جماعت حرص میخوردم و هم نگران بودم که نکند شهدا حرفم را زمین بیندازند؟ نکند مجبور شوم...! دائم در ذکر و توسل بودم و از شهدا کمک میخواستم... میدانستم در اثر یک حادثه، یادمان شهدای طلائیه سوخته و قبرهای آنها بیحفاظ است... از طرفی میدانستم آنها اگر بخواهند، قیامت هم برپا میکنند، چه رسد به معجزه!!! به طلائیه که رسیدیم، همهشان را جمع کردم و راه افتادیم ... اما آنها که دستبردار نبودند! حتی یک لحظه هم از شوخیهای جلف و سبک و خواندن اشعار مبتذل و خندههای بلند دست برنمیداشتند و دائم هم مرا مسخره میکردند. کنار قبور مطهر شهدای طلائیه که رسیدیم، یک نفر از بین جمعیت گفت: پس کو این معجزه حاج آقا! ما که اینجا جز خاک و چند تا سنگ قبر چیز دیگهای نمیبینیم! به دنبال حرف او بقیه هم شروع کردند: حاج آقا باید برقصه... برای آخرین بار دل سپردم. یا اباالفضل گفتم و از یکی از بچهها خواستم یک لیوان آب بدهد. آب را روی قبور مطهر پاشیدم و... تمام فضای طلائیه پر از شمیم مطهر و معطر بهشت شد... عطری که هیچ جای دنیا مثل آن پیدا نمیشود! همه اون دخترای بیحجاب و قرتی، مست شده بودند از شمیم عطری که طلائیه را پر کرده بود. طلائیه آن روز بوی بهشت میداد... همهشان روی خاک افتادند و غرق اشک شدند! سر روی قبرها گذاشته بودند و مثل مادرهای فرزند از دست داده ضجه میزدند ... شهدا خودی نشان داده بودند و دست همهشان را گرفته بودند. چشمهاشان رنگ خون گرفته بود و صدای محزونشان به سختی شنیده میشد. هرچه کردم نتوانستم آنها را از روی قبرها بلند کنم. قصد کرده بودند آنجا بمانند. بالاخره با کلی اصرار و التماس آنها را از بهشتیترین خاک دنیا بلند کردم ... به اتوبوس که رسیدیم، خواستم بگویم: من به قولم عمل کردم، حالا نوبت شماست، که دیدم روسریها کاملا سر را پوشاندهاند و چفیهها روی گردنشان خودنمایی میکند. هنوز بیقرار بودند... چند دقیقهای گذشت... همه دور هم جمع شده بودند و مشورت میکردند... پرسیدم: به کجا رسیدید؟ چیزی نگفتند. سال بعد که برای رفتن به اردو با من تماس گرفتند، فهمیدم دانشگاه را رها کردهاند و به جامعهالزهرای قم رفتهاند ... آری آنان سر قولشان به شهدا مانده بودند
صدام حسین برای تحقیر کردن خلبانان ایرانی در تلوزیون عراق گفت: به هر
جوجه کلاغ (خلبان ) ایرانی که بتواند به 50 مایلی نیروگاه بصره نزدیک شود حقوق یک
سال نیروی هوایی عراق را جایزه خواهم داد.
تنها 150 دقیقه پس از این مصاحبه صدام ، عباس دوران و حیدریان و
علیرضا یاسینی به فرماندهی عباس دوران ، نیروگاه بصره را بمباران کردند.
♥♥ روحشان شاد ♥♥
بانام خدا
چون صابر گشته ام در وادی حیرت هنوز/ تا بجویم در این صحرا گرد و غبار خویش را
محمدجان برادرم هر چند که از لحاظ سن و سال از من کوچکتر بودی ولی از لحاظ سیره و منش الگو هستی و راه وصل را زودتر یافتی ... دستم را بگیر...
محمدجان برادرم: در آن لحظاتی که همه زمین گیر شده بودیم و باران گلوله و نارنجک بسمت ما باریدن گرفته بود و ما جواب می دادیم، شما پرواز را و آسمان را انتخاب نموده بودی و من زمین را، شما از ارتفاعات جاسوسان بسمت خداوند پر گشودی و من از ارتفاعات توسط همرزمانت بسمت پایین کشیده شدم، راضی ام به رضای خدا که تقدیر بهترین تدبیر است هم برای شما و هم برای این بنده ی حقیر، شما با کلمه ی زیبای شهید پیوند خوردی و من با کلمه ی زیبای جانباز...
محمدجان برادرم: در شب های قدر قبل از عملیات دعای همه جز شهادت نبود، شما اجابت شدی بخاطر اینکه خلوص نیت داشتی، ما ماندیم بخاطر اینکه ناخالصیهای وجودمان را برطرف نماییم... در میان زمینیان غریب بودی تا در میان آسمانیان قریب شوی، دست ما را بگیر تا راه شما و هم شهدا را ادامه دهیم و منتظر ما باش. « یاد باد آن روزگاران یاد باد! »
برادرم محمدجان!
زمانی غفار.. غفار.. آیت را پشت بی سیم جواب می دادی؟! حال چه شده است با اینکه می دانم زنده ای و نزد پروردگار روزی می گیری « ولا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل ا... » نه به خوابم می آیی و نه غفار.. غفارها را جواب می دهی، محتاج جواب توام.
" شک ندارم که بر سر سفره امام حسین (ع) مهمانی «من هم از سینه زنان امام حسینمـ » سفارش ما را هم پیش ثارالله بنما و شفاعت ما را پیش خدا...
شادی روح شهدای صابرین صلوات
تهیه و تنظیم از خادم الزهرا (غفاری)
صابرین یعنی مردان مجاهدی که دارای سه بعد ایمان، توان
علمی و تخصصی و توان جسمی بالا هستند.
به یاری خدا و به همت گروه فرهنگی شهید ابراهیم هادی، کتاب زندگی نامه و
خاطرات شهید محمد غفاری با نام "پرواز در سحرگاه" به چاپ رسید و
هم اکنون در بیست و ششمین نمایشگاه بین المللی کتاب تهران بفروش می رسد.
به مدیران و خدمتگزاران نظام می گویم نگاه خمینی و خامنه ای به راه شماست مبادا لحظه ای از یاد خدا و ملت غافل شویم. مبادا خود را از فرهنگ جهاد و شهادت جدا کنید. مبادا بین شما و خانواده شهداء فاصله ای بیفتد مبادا از آنهائی باشید که بخاطر عملتان در زمان ظهور جزء دشمنان حضرت حجت(عج) باشید. مبادا در خانه ای محکم و مستحکم زندگی کنید و در گوشه ای دیگر از شهر خانه های خشتی و سست در مقابل تندبادهای زندگی وجود داشته باشد و مبادا کم کاری شما دچار زجر و سختی شود که در این صورت وای بر شما باد و پیام آخر به کارگزاران و مدیران و مدیران نظام، نکند لحظه ای در ولایت شک کنید و حضرت امام خامنه ای را تنها بگذارید که هر چه داریم از ولایت است.
پدر و مادر و خانواده عزیزم انقلاب و ولایت را از یاد مبرید که انتظار خدا از شما بیشتراست چون شما خودتان صاحب این انقلاب هستید.
سپاه صابرین حزب یقین است به روی حلقه آقا نگین است
شماها در جـهان نایاب هستید به دور سفره ارباب هستید
محمد جان تو بر ما نور عینی شـهید مخلص راه حسینی
تو در عرش الهی جای داری به راه معرفت جاپای داری
شماها مخزن الاسرار هستید أشدّاءٌ علی الكفّار هستید
تو مستی از می ناب شهادت كه هر كس را نباشد این سعادت
به پشت دشمنانت نیش بودی تو چمران زمان خویش بودی
تو سرباز یــــــــــــل اُمّ البنینی نماد شهر دارالمؤمنینی
فدای ناله و راز و نیازت فدای صوت زیبای نمازت
مزارت قبله گاه اهل راز است بسان قبر پاك چیت ساز است
به كوری دل و چشمان دشمن پدر رخت سفیدی كرد برتن
ولی این كار او تفسیر دارد به دشمن ضرب صد شمشیر دارد
محمدجان تو ازجان دست شستی به امر رهبری لبیك گفتی
تو علم آموز دانشگاه عشقی تسلـّی بخش بانوی دمشقی
برای رهبرم عمّار بودی به جرأت میثم تمّار بودی
بنازم قامت رعنا و نازت به شبها ناله و سوز و گدازت
تو كه درراه حق غرق به خونی به حق السّابقون السّابقونی
عزیزانت به سینه سوز دارند ز هجرانت غمی جانسوز دارند
ز اوصاف تو و از تو شنیدن « شنیدن كی بود مانند دیدن »
لباس خونی تو پرچم ماست بسان آیه های محكم ماست
تونوشیدی ازآب حوض كوثر زیارت كردی آن آقای بی سر
دلیل عزّت سردشت هستی مقلِّد بر شه بی دست هستی
تو مصداق عباد الصالحینی بلی در پاسخ « هل من معینی»
به راه مملكت بی خواب بودی برای پر زدن بی تاب بودی
به جان خود خریدی صد بلا را رضا كردی شه كرب و بلا را
محمد جان ببین خونت ثمر داد پژاك آواره شد از بیخ و بنیاد
تو چون قهّاری و صیّاد و چمران درخشیدی به خاك پاك ایران
«خداوندا بحق هشت و چارت» بخون غلتیدگان راه پاكت
تو را سوگند بر حلقوم اصغر سه ساله دختر و ارباب بی سر
تو را سوگند بر بازوی نیلی كبودیهای جای ضرب سیلی
نگیر از ما دمی نور نگاهت بگیر از ما پلیدیها و ظلمت
گل اشكم شبی وا میشد ای كاش همه دردم مداوا میشد ای كاش»
« به هر كس قسمتی دادی خدایا شهادت قسمت ما می شد ای كاش
شعر از صفایی
شادی روح شهدای صابرین صلوات
تهیه و تنظیم : خادم الزهرا(غفاری)
تصاویریاز شهید بریهی
به مدیران و خدمتگزاران نظام می گویم نگاه خمینی و خامنه ای به راه شماست مبادا لحظه ای از یاد خدا و ملت غافل شویم. مبادا خود را از فرهنگ جهاد و شهادت جدا کنید. مبادا بین شما و خانواده شهداء فاصله ای بیفتد مبادا از آنهائی باشید که بخاطر عملتان در زمان ظهور جزء دشمنان حضرت حجت(عج) باشید. مبادا در خانه ای محکم و مستحکم زندگی کنید و در گوشه ای دیگر از شهر خانه های خشتی و سست در مقابل تندبادهای زندگی وجود داشته باشد و مبادا کم کاری شما دچار زجر و سختی شود که در این صورت وای بر شما باد و پیام آخر به کارگزاران و مدیران و مدیران نظام، نکند لحظه ای در ولایت شک کنید و حضرت امام خامنه ای را تنها بگذارید که هر چه داریم از ولایت است.
پدر و مادر و خانواده عزیزم انقلاب و ولایت را از یاد مبرید که انتظار خدا از شما بیشتراست چون شما خودتان صاحب این انقلاب هستید.
بانام خدا
صابرین یعنی مردان مجاهدی که دارای سه بعد ایمان، توان علمی و
تخصصی و توان جسمی بالا هستند.
شهید یوسف فدایی نژاد
تولد: 1362/10/29
محل تولد: سنگر گیلان
شهادت: سردشت، جاسوسان
گلزار: شهدای آقا سید ابراهیم سراوان سنگر
تهیه و تنظیم : خادم الزهرا (غفاری)
شادی روح شریفشان صلوات بفرستید
شهید محمد محرابی از دوران کودکی ارادت ویژه ای به حضرات معصومین داشتند و در سالهای اخیر شدت این ارادت موجب شد تا آنگونه که پدر بزرگوار شان نقل میکنند : محمد خود را به عنوان خادم افتخاری به مسجد مقدس جمکران معرفی نموده و از فرصت های تعطیلی خود جهت خدمتگزاری به دلباختگان امام عصر (عج) استفاده میکرد .
ایشان در ماه یکی 2 بار حتما به عنوان خادمی در مسجد جمکران حضور داشتند ولی در تعطیلات عید 3 تا 5 روز به نیت زیارت حتما به مسجد جمکران می رفتند ...
[البته هر عملی از بزرگوارانی چون این شهدای گرانقدر میتواند حاوی معنی دیگری نیز باشد و در مورد مطلب فوق توسل به امام عصر (عج) و نشست درب مسجد ایشان و خادمی علاقه مندان حضرتشان خود دارای مسائل قابل تأملی است که این شهید از امام عصر (عج) چه درخواستی داشتند که این سماجت و پیگیری ، نتیجه این درخواست بوده ... !]
(همین جا در پاسخ به سوال یکی از خوانندگان محترم وبلاگ که پرسیده بودند این شهدا یعنی هیچ وقت گناهی مرتکب نشده اند ؟ عرض میکنیم اینکه دل ما با گناه باشد و یا از روی غفلت عملی را مرتکب شویم خیلی باهم متفاوت هست و آن چیزی که در نهایت جریان برای خداوند ارزشمند هست خداخواهی و پوزش از هرگونه بدی و غفلت هست مثل شب آخر زندگی این شهدا و دانسته به قربانگاه رفتنشان ... ! )
پدر بزرگوار شهید در ادامه می فرمودند : با شروع ماه محرم محمد حال دیگری پیدا میکرد و با تعصب و تقید شدید ضمن پوشیدن لباس مشکی ، از صبح تا شب در مراسم های عزاداری شرکت می نمودند به طوری که صبحهای محرم در مجالس زیارت عاشورای سپاه آران و بیدگل میرفتند و بعد از ظهر در هیئت های مذهبی و شب در مجالس روزه خوانی حضور داشتند.
علاقه این شهید به ابا عبدالله الحسین (ع) به قدری بود که ضمن حضور در آشپز خانه و کمک به پخت غذا برای عزاداران ، هر ساله گوسفندی را نیز نذر مراسم می کردند .
در ادامه برادر شهید نقل میکنند
آقا محمد در روزهای هفتم ، نهم و دهم ماه محرم از زمان شروع حرکت هیئت حضرت علی اصغر (ع) تا امامزاده هلال بن علی (ع) از روی شوق و نذری که داشتند با پای برهنه حرکت می کردند . من و ایشان هر سال با هم بودیم و صد افسوس که امسال باهم نیستیم . البته حضور محمد را در مراسم عزاداری در کنار خودم همواره حس می کنم .
بله عزیزان
اینگونه بود که این شهید والا مقام با توسل و سماجت خود در عشق به حضرات معصومین (علیه السلام) توانستند به حاجت قلبی خودشان که همانا قرب ( نزدیکی ) به اباعبدالله (ع) و امام عصر(عج) بود دست یابند.
در نتیجه در روز 13/6/1390 حدود ساعت 6 الی 7 صبح بعد از نبردی سخت براثر اصابت گلوله زخمی شدند و برادرعزیزشون شهید صفری با نگرانی زیاد برای نجات برادر میان و پای شهید محرابی رو میگیرند و به پائین میکشند ولی ناگهان تیری به شهید صفری اصابت میکند و ایشان هم بر زمین میخورند و همان لحظه بر اثر اصابت خمپاره بین این دو شهید هر دو به درجه رفیع شهادت نائل میشوند.
روحشان شاد و راهشان پاینده باد
به نام خدای شهیدان
محمد همیشه تابع اوامر رهبر بودن ، هدفشون را معلوم کرده بودن و پایبند تصمیم شون بودن و هیچی نمیتونست ایشون را منصرف بکنه.
محمد تو این مدت به تمامی قول هایی که به من داده بودن عمل کردن. در جلسه خواستگاری بهم گفتن افراد را در سفر باید شناخت، ایشون واقعا مردی خوش سفر بودند و در این مدت که عقد بودیم وقتی از ماموریت برمیگشتند بلافاصله برنامه سفر را هماهنگ میکردند و بیشترین سفرها را در این مدت کم رفتیم.
اگه در مجلسی غیبت میشد اونجا را ترک میکردن. وقتی صدای اذان به گوش میرسید سعی میکردن نمازشون را اول وقت بخونن. موقعی که نماز شب میخوندن اصلا انگار در این دنیا نبودن و وقتی ازشون سوال میکردم هنگام قنوت اولین نامی که بر زبان می آوری کیست ؟ در جواب نام من را میگفتن.
همیشه دائم الوضو بودن و به منم تأکید میکردن.
همیشه میگفتن باید به پدر و مادر احترام گذاشت و دستان آنها را بوسید که هر چقدر هم به آن ها خوبی کنیم بازهم جزیی از زحمات آنها را جبران نمیکند و هر وقت از موردی ناراحت میشدن ، چند لحظه سکوت میکردن تا رفتار تند ازشون سر نزند.
محمد خیلی عاشق حضرت زهرا (س) بودن
محمد واقعا مرد عمل و اهل وفا بود و حتی روزای آخر به تمامی حساباشون رسیدگی کردن و حساب سالشون را هم پرداختند. و سعی میکردن سر موقع محل کار باشن.
صحبتاش همیشه به من آرامش خاصی میداد حتی در زمینه درسی مشوق من بود، واقعا باعث ترقی و انگیزه در من شد. از لحاظ اخلاقی واقعا نمیدونم چی بگم، همیشه بهشون میگفتم محمد تو بهترینی. هرکاری میخواست انجام بده با فکر انجام می داد و عواقب اون را در نظر میگرفت .
شهید محمد محرابی پناه
بیشتر اوقات حس میکردم با بقیه خیلی فرق داره ، فردی آسمونی بود و تمام کاراش خدایی، واقعا بهش غبطه میخوردم، یه بار ازشون خواستم تا به منم کارایی که انجام میدادن را یاد بدن که واقعا همیشه همیشه مدیونشم . درسته که زیاد وقت نشد از وجودشون بهره مند بشم ولی خدایش بعد از شهادتشون هیچ وقت تنهام نذاشتن و مثل همیشه باعث آرامش من بودن و حتی با کوچکترین هدیه آرزوی خوشحال کردن بنده را داشتند.و دقیقا عین جمله ای که به بنده میگفتن این بود "فقط و فقط از خدا بترس همین و بس"
هیچ وقت کاری نکردن که باعث ناراحتی و دلخوری من بشن ولی هر وقت میخواستن به ماموریت برن طلب حلالیت میکردن و بهم میگفتن ببخش که همیشه باید چشم براه من باشی و تنها باشی.
شادی روح شهدای عزت و امنیت صلوات
